Сөткә төшкән тычкан

Ничектер, белмимен, бер көн идән асты кошы — тычкан

Егылган да келәттә бер табак сөткә килеп төшкән.

Йөзеп карый табакта арлы-бирле — һич чыгып булмый!

Сыек сөт бит, — бата, һич тә табактан ычкынып булмый.

Йөри тычкан, йөзәдер, тик торып булмый, йөрәк түзми,

Йөзәдер аркылы, буйга, — котылмактан ӨМИД ӨЗМИ.

Тырышмак бушка китми бит, бераздан соң була уңгай

Бу тычкан шулкадәр йөзгән, куерган сөт тә — булган май.

Хәзер бит батмый, – тычкан киерелеп майга аяк баскан-

Сикергән дә табактан ул, чыгып, үз урнына качкан.

И карендәш! Син, кирәксә, суга бат йә сөткә бат!

Ит сабыр, күрсәт чыдамлык һәм дә ит гайрәт, сөбат!

Бу Җегет абзаң булыр бу, бик белеп тор син, энем!

Шүрәле фөрьяд итәдер; аудан ычкынмак була,

һәм дә ычкынгач, Җегеткә бер-бер эш кылмак була.

Кычкыра: «Кысты, харап итте явыз «Былтыр» мине,

Аһ, үләм бит, бу бәладән кем килеп йолкыр мине?»

Иртәгесен шүрәлеләр бу фәкыйрьне тиргиләр:

—  Син җүләрсең, син котырган, син тилергәнсең,—диләр.

Әйтәләр: «Кычкырма син, тиз яхшылык берлән тыел!

И җүләр! Кысканга былтыр, кычкыралармы быел!»

Г. Тукай